آنچه ماندنیست خواهد ماند... خواهد ماند..

حکایتم کجای یک ستاره حک شده ؟ پرچم سپید من کجاست؟ مقصد همیشه مقصود نیست و معبد همیشه معبود...! دریا را نه دیوار یست و نه دری که بتوانم از آن بگذرم . هیچ پروانه ایی بر شانه هایم نخواهد نشست پس در خانه خواهم ماند و خمیازه خواهم کشید و بر در و دیوار خط می کشم . باور کن که فقط به دستهایم دسترسی دارم......

تو بودی و من هيچ نبودم ، و تو که سراسر حب و عشق بودی در نهايت عشق و بخاطر تجلی عشقت مرا آفريدی .  پس من بخشی از وجود تو گشتم که تجلی يافتم .تجلی يافتم تا تجلی عشق تو باشم . ... اکنون سالها ميگذرد ومن سميع و بصير شدم . و نمی دانم که چه شد بندها و تعلق ها مرا زمين گير کرده اند . اکنون احساس ميکنم ياس و نااميدی مرا جون ظلمت شب احاطه کرده اند و من چون کودکی يتيم که در هياهوی زندگی دست از دامان مادر خويش رها کرده ناله تنهايی سرداده ام که ای اهل عالم سرمايه ام از کف رفت. همه چيز خراب شده و من فر صتها را يکی بعد از ديگری از دست داده ام انگار همه چيز برای در هم شکستن من دست به دست هم داده اند. بگذار صادقانه بگويم انقدر که من با دست خويش اسباب گمراهی و يتيم شدن خود را فراهم کردم ٬ ديگران و دهر در آن مقصر نبوده اند ... من حتی نشانه های روشنی را که در وجود خود داشتم را خاموش کردم که بگويم ببينيد که عالم بر سر جنگ است .... من به شدت احساس تنهايی ميکنم ؛ همچون درختی تنها درکوير ... چون درختی تنها در کوير ... من چگونه می توانم پناه ديگران باشم در حاليکه خود تک و تنهايم ؛ چون درختی تنها ...

تشنگی وجودم را بی تاب کرده ٬ خسته ام خسته .... وتو به من ميگويی الم يجدک يتيما فاوی و وجدک ضالا فهدی ... تو به من ميگويی من همان يتيم هستم همان که تنهاست چون يک درخت در ميان کوير ٬ تشنه و بی تاب ( ضال ) و تو که سراسر عشق بودی مرا  به خاطر تجلی عشقت آفريدی ٬ همچون يک درخت در يک کوير . پس من که سايه توام بايد سايه رحمت م را برای وجود مسافر تنها و گمگشته خويش در اين  کوير سوزان بگسترانم ... من تنها نيستم چون تو را در وجود خود دارم و تو باز به من ميگويی نه تنها با خود ٬ بلکه با همه مهربان باش ... يتيم و نيازمند را از خود دور مکن . ومن چون تو را در خود دارم احساس ميکنم می توانم سايه ام را بيش از پيش بگسترانم . من می توانم تنها نباشم چون مسافرانی بسيار در راهند ؛ تشنه و بی تاب به اميد يافتن سايه بانی در اين کوير سوزان زندگی ... وتو به من وعده دادی آنقدر به تو خواهم بخشيد تا راضی و خشنود گردی .... ولسوف يعطيک ربک فترضی

نمیدونم چی شده !! ، نمی تونم افکارم را جمع کنم !! ، انگار از خودم فاصله گرفتم ، انگاری تو یک جاده خاکی افتادم که دست اندازاش و گردو غبارش داره اذیتم میکنه .....

چند هفته ای بود که نتونستم چیزی بنویسم ، هر شب و هر روز با کلمات و خواسته هام یکی بدو  کردم اما سودی برام نداشت ، اما باز هم تصمیم گرفتم مصمم برگردم ، برگشتم همانطور که باید برمیگشتم ، کمی خسته ام اما نبریدم ......

  خوبانم !! ؛ بزرگی نقل کرده که عاشقي می خواست به سفر برود. روزها و ماه ها و سال ها بود که چمدان می بست. هی هفته ها را تا می کرد و توی چمدان می گذاشت. هی ماه ها را مرتب می کرد و روی هم می چید و هی سال ها را جمع می کرد و به چمدانش اضافه می کرد.

او هر روز توی جیب های چمدانش شنبه و یکشنبه می ریخت و چه قرن هایی را که ته ته چمدانش جا داده بود.

و سال ها بود که خدا تماشایش می کرد و لبخند می زد و چیزی نمی گفت. اما سرانجام روزی خدا به او گفت: عزیز عاشق، فکر نمی کنی سفرت دارد دیر می شود؟ چمدانت زیادی سنگین است. با این همه سال و قرن و این همه ماه و هفته چه می خواهی بکنی؟

عاشق گفت : خدایا! عشق، سفری دور و دراز است. من به همه این ماه ها و هفته ها احتیاج دارم. به همه این سال ها و قرن ها، زیرا هر قدر که عاشقی کنم، باز هم کم است.

 خدا گفت : اما عاشقی، سبکی است. عاشقی، سفر ثانیه است. نه درنگ قرن ها و سال ها. بلند شو و برو و هیچ چیز با خودت نبر، جز همین ثانیه که من به تو می دهم.

عاشق گفت : چیزی با خود نمی برم، باشد. نه قرنی و نه سالی و نه ماه و هفته ای را.  اما خدایا !!؛ هر عاشقی به کسی محتاج است. به کسی که همراهی اش کند. به کسی که پا به پایش بیاید. به کسی که اسمش معشوق است.

خدا گفت : نه ؛ نه کسی و نه چیزی.  "هیچ چیز" توشه توست و "هیچ کس" معشوق تو، در سفری که که نامش عشق است.

و آنگاه خدا چمدان سنگین عاشق را از او گرفت و راهی اش کرد.

عاشق راه افتاد و سبک بود و هیچ چیز نداشت. جز چند ثانیه که خدا به او داده بود ؛. تنها بود  و هیچ کس را نداشت... جز خدا که همیشه با او بود.......

پرنده ای  بر شانه هاي انسان نشست . انسان با تعجب رو به پرنده كرد و گفت : اما من درخت نيستم . تو نمي تواني روي شانه ي من آشيانه بسازي.
پرنده گفت : من فرق درخت ها و آدم ها را خوب مي دانم . اما گاهي پرنده ها و انسان ها را اشتباه مي گيرم .
انسان خنديد و به نظرش اين بزرگ ترين اشتباه ممكن بود .
پرنده گفت : راستي ، چرا پر زدن را كنار گذاشتي ؟
انسان منظور پرنده را نفهميد ، اما باز هم خنديد .
پرنده گفت : نمي داني توي آسمان چقدر جاي تو خالي است . انسان ديگر نخنديد . انگار ته ته خاطراتش چيزي را به ياد آورد . چيزي كه نمي دانست چيست . شايد يك آبي دور ، يك اوج دوست داشتني .
پرنده گفت : غير از تو پرنده هاي ديگري را هم مي شناسم كه پر زدن از يادشان رفته است . درست است كه پرواز براي يك پرنده ضرورت است ، اما اگر تمرين نكند فراموشش مي شود .
پرنده اين را گفت و پر زد . انسان رد پرنده را دنبال كرد تا اين كه چشمش به يك آبي بزرگ افتاد و به ياد آورد روزي نام اين آبي بزرگ بالاي سرش آسمان بود و چيزي شبيه دلتنگي توي دلش موج زد ...

آن وقت خدا بر شانه هاي كوچك انسان دست گذاشت و گفت : يادت مي آيد تو را با دو بال و دو پا آفريده بودم ؟ زمين و آسمان هر دو براي تو بود . اما تو آسمان را نديدي .
راستي عزيزم ، بال هايت را كجا گذاشتي ؟
انسان دست بر شانه هايش گذاشت و جاي خالي چيزي را احساس كرد . آن گاه سر در آغوش خدا گذاشت و گريست !!!!!

بعضی از دوستان خوبم در محبتهائی  که برام ارسال نمودند پیشنهاد صحبت در مورد شناخت عطیه برتر و عشق و ... را داشتند ، راستش قبل از هرچیز از اظهار لطف دوستان نازم تشکر میکنم و به خودم هم میبالم ؛ اما حقیقت اینه که من سعی میکنم قلم رو به قلب و دلم بسپارم تا اونا بنویسن ، اینطوری خیلی برام لذت بخش تره . اما خوب ؛ سعی میکنم به همه پیشنهادات با جان ودل گوش کنم و حتماً  تا حد مقدور اطاعت کنم ...............

دوستان خوبم ؛ هرچیزی که در مالکیت ماست متعلق به خدا و وامی است که او به ما داده است . چرا باید او را ملامت کنیم ؟ ، چرا ناله وشکایت کنیم ؟ ، چرا اینطور فکر نکنیم که اگرچیزی را از ما بگیرد چیز بهتری برایمان دارد! ، بنظرم اگر مشکلی پیش میاید بایستی آن را هدیه ای از جانب خدا دانسته و بدانیم که خدا با ماست و از این موضوع همواره شادمان باشیم ....

به یکی از مریدان خدا گفتند : " هدیه ای بخواه " ؛ و او گفت :" خدایا هر روز کمی اندوه برام بفرست زیرا در اندوه است که تو شاد میشوی و در خوشی از یاد میروی!"

شما چه وقتهائی به یاد خدا می افتید ؟ ، آیا تاکنون به این موضوع فکر کرده اید؟

شوپنهاور (show penhouver) فیلسوف بزرگ آلمانی در بستر مرگ بود و در حالی که درد میکشید فریاد میزد :" آه خدایا ! خدایا ! " ؛ پزشک معالج تعجب کرد و گفت :" آیا در فلسفه تو خدائی وجود دارد؟. " و شوپنهاور گفت :" آه ، هنگام رنج ، فلسفه بدون خدا ناقص است ".

  چندی پیش کتابی میخواندم ، به جمله ای از یکی از پیروان مسیح برخورد کردم که گفته بود : " خداوندا! مرا موهبت آن عطا کن که همیشه گرفتار باشم ، ودر همهء گرفتاریها تو در کنارم باشی . بدین ترتیب اگر گرفتاری حتی یک لحظه مرا رها نکند ، تو را در کنار خویش دارم ! "

دوستان ؛ مهمترین واقعیت این است که ما او را در تمام لحظات در کنار خود داشته باشیم و بدانیم که بدون او بهترین موهبتهای زندگی مانند زهر تلخ است و با او کشنده ترین سموم همچون شهد شیرین است. درک کنیم که خدا تنها نیاز و بزرگترین نیاز زندگی ماست . خدا را بزرگترین عشق زندگی قرار بدهیم و از غصه ورنج نترسیم و اندوه را دلیل عشق به خدا بدانیم. لطف خدا همیشه همراه ماست و این همون چیزی است که نیاز داریم . خدا را دوست شکست ناپذیر خودمان بدانیم و با عشق و نیروی خدائی بر همه چیز غلبه کنیم ........  (آمین)

دوستان خوبم ؛ چند روزی بود که با کلمات در ذهنم بازی میکردم وبارها نوشتم اما دیدم تمرکز لازم را روی نوشته هام ندارم وهربار بعد از نوشتن پاک میکردم . احساس خوبی نداشتم ! . نگران بودم ، که این شرایط تا کجا ادامه خواهد داشت ............

اما حالا خوشحالم !، چون میدونم منو فراموش نکرده ، فقط میخواست منو امتحان کنه ، مطمئنم که میدونه من دیگه از امتحان نمیترسم ، همه سعی وتلاشمو دارم که نمره ای بگیرم که ازم انتظار داره ........... برام دعا کنید که تو راهم کم نیارم ................

میدونید چیه ؟

خداوند هدف زندگیه ، اونو باید دریافت .... ، فهمیدن وسخن گفتن درباره خدا کافی نیست . بسیاری از ستایشها ، تلاوت کتابهای آسمانی و دعاهای بی پایان ما ، با ذهنی پریشان انجام میشه . دوستان خوبم ما خیلی وقته که خدا را از زندگی خودمون دور نگه داشته ایم واکنون زمان فراخواندن خدا به درون زندگیمونه .............

هولمن هانت (Holman hunt) هنرمند بزرگ ، تصویری از حضرت مسیح را نقاشی کرده است که در آن مسیح در باغی ایستاده است ؛ در یک دست فانوسی دارد وبا دست دیگر بر دری میکوبد. یکی از دوستان هانت به او گفت : " هولمن تو در این نقاشی مرتکب یک اشتباه شده ای ؛ این در دستگیره نداره ."  .  هانت پاسخ داد : "این اشتباه نیست ، زیرا این درب ، قلب بشر است که تنها از درون می تواند باز شود ." .

آری ، در این حالت چیزی در اعماق وجود شما روی می دهد ، زندگیتان تازه می شود وسرشار از نور و گرمی ، سرور و آرامش می شوید . شما در می یابید که زندگی پیشین شما فقط برای رفاه ، افتخار ، قدرت وثروت بوده و به هیچ وجه یک زندگی واقعی نبوده است و شاید جمله تولستوی یادتان بیاد که : "شناختن خداوند یعنی زندگی کردن " . ..................

راستش ازدیدن اینهمه لطف و محبتی که از سوی دوستان خوبم میبینم ، هم خوشحال هستم و هم .......!!! ، خوشحالم که تونستم اینهمه دوست خوب ، با احساس پیدا کنم که باهاشون حرفهامو بزنم و و از طرفی هم یک کمی میترسم !. چون میبینم مسئولیت بزرگی دارم و آن حفظ این دوستیهای با ارزشه .........

دوستان خوبم ؛ در هرصورت هرچه از شما و خوبیهاتون بگم ، بازم قطره ای در دریاست ......

و اما بعد ؛ خیلی از دوستان درنظرات و  mailهائی که برام از روی بزرگیشون فرستادند پیشنهاد قراردادن اشعار روی وب لاگ رو داشتند ، راستش دلم میخواد روی این وب بیشتر از جملات استفاده کنم وشرایطی را که دارم الان تجربه میکنم به همون صورت منتقل کنم .... ، بنابراین از جرم کمبودهای وب منو عفو کنید ........

اما به احترام شما دوستان خوبم وهمراهان همیشگیم ؛ قطعه ای از باغ لعل سهراب سپهری تقدیم شما خوبان میکنم ، امیدوارم این تحفه را از من حقیر قبول کنید .............

به سراغ من اگر می آیید ،

پشت هیچستانم،

پشت هیچستان جائی است .

پشت هیچستان رگ های هوا ، پرقاصدهائی است

که خبر می آرند ، از گل واشدهء دورترین بوته خاک.

روی شن ها هم ، نقش های سم اسبان سوران ظریفی است که صبح

به سر تپهء معراج شقایق رفتند .

پشت هیچستان ؛ چتر خواهش باز است ؛

تا نسیم عطشی در بن برگی بدود،

زنگ باران به صدا می آید.

آدم اینجا تنهاست

و در این تنهائی ، سایه نارونی تا ابدیت جاری است .

..................

..................

به سراغ من اگر می آیید،

نرم وآهسته بیایید ، مبادا که ترک بردارد

چینی نازک تنهایی من   ............

واما من می گویم:

سعی کنید جهان را آموزشگاه عشق بدانید وبا آنچه که در زندگی اتفاق می افتد نجنگید. ازاتفاقات ناخوشایند واز رویاروئی با ارواح رشدنیافته ویا فضای بد پیرامون شِکوه نکنید وهمواره دقت درامورات را مدنظرقراردهید ….

این همان شیوه ای است که خداوند برای تمرین ما درنظرگرفته است . از وسوسه ها نترسید واز این حقیقت که وسوسه همواره پیرامون شماست و با وجود تلاشها و نیایشهای بسیار شما باز نمی ایستد ، شگفت زده نشویدزیرا خداوند اینگونه روح شما را به کار می کشد و دشواریها و وسوسه ها ابزار خدایند ….

تمام اینها به ما می آموزدکه بردبار،فروتن،سخاوتمند،ظریف،سازگار باشیم.دستی را که چهره ما را درعین بی ادعائی تراشیده وهمواره راه را به ما نشان می دهد پس نزنیدوبگذارید این عشق وجودتان را نرم و ناب کند ………………

روحم مانند دوستی می ماند که درروزهای سخت به من آرامش می بخشد وهنگامی که زندگیم سرشارازدرد ورنج می شوددلداری ام می دهد.آری، هرکه باروح خود دوست نباشددشمن مردم است و مرگ درنومیدی درانتظارکسی است که با خوددرجنگ باشد چون زندگی از درون آدمی می جوشد ونه ازبیرون ....

دوستان خوبم ؛ آمده ام حرفی بزنم وحرفم راخواهم زد، حتی اگر مرگ هم ازگفتن بازم دارد، وبدانید اگرامروزنگویم فرداها آن رابیان خواهند کرد ، چون فردا هیچ رازی رادر دفترآفرینش نگفته نخواهد گذاشت ، آمده ام وآماده ام تادرشکوه عشق ونورزیبائی زندگی کنم .....

می آموزم و آموختم که چگونه زندگی می کنم وکس را یارای آن نیست تا اززندگی ام جدایم کند بغیر او .......

اگرنابینایم کنند به ترانه عشق وآهنگ زیبائی وشادمانی گوش دل خواهم سپرد.اگرناشنوایم کنند شادمانی رادرلطافت نسیمی خواهم جست که خود رایحه زیبائی است ونفس پاک عاشقان . واگرهوا را هم ازمن دریغ کنندباروح خودزندگی خواهم کرد، چون روح من فرزند عشق وزیبائی است ...

به خاطر شما آمده ام ومی خواهم درمیان شما باشم . آنچه امروز من به تنهائی انجام می دهم فردادرمیان خیل مردمان بازگو خواهد شد. وآنچه که اکنون به تنهائی می گویم فردامردمان بسیاری خواهند گفت  .......

ای دانای بزرگ! ، که در وجودمن جای داری وازهمه پنهانی ، ندایم رامی شنوی ، چون که در درون منی ، مرا می بینی ، چون که بر همه چیز بینائی ، دانه ای از خرد خودرا در روح من بکار تا نهالی شود درباغی که از آن توست و میوه اش میوهء توست ...... (آمین)

باران! این طوفان ها هنوز همه چیز را از من نگرفته اند. هنوز چیزهایی برای من مانده است. خیال نکن که آن حقیقی ترین، هیچ گاه مجال ظهور بر پست ترین وادی را خواهد یافت. گمان مبر که روزی این چشم های رهگذر، این چشم های جستجوگر قانع، توان راهیابی به آن گمشده را می یابند.

باران! کلام محبت کلامی نیست که اینقدر راحت میان کوچه و بازار بیان شود.

باران! من عزیزترن دارایی ام را جایی در انتهای قلبم پنهان کرده ام، جایی که هیچ کلمه ای به آنجا نخواهد رسید، جایی که هیچ دستی به آنجا راه نخواهد برد. دارایی ام را نگاه می دارم و هر چه طوفان، هر چه باد، هر چه موج بیاید، من چیزی از دست نخواهم داد.

آنچه ماندنیست خواهد ماند... خواهد ماند...

باران! تنها لحظات اندکی تنها ثانیه های کوتاهی، به کوتاهی تمام خوابهایی که دیدم و نیمه رهایم کردند، کوتاه تنها میان چشم های اندکی، چیزی از آن است روان خواهد شد، چیزی بی کلام، سکوتی بی کلام، در نگاه کوتاه که عابری به عابر دیگر می کرد، عابری که غریبه بود، عابری که رفت... رفت برای آن که رفتن تمام دارایی اش بود.

برای آنکه باید می رفت... غریب... غریبه... مسافر...

مرا سفر به کجا می برد؟

کجا نشان قدم ناتمام خواهد ماند؟ کجاست جای رسیدن؟

می گفت از تمامش تنها این را دوست دارم که... که...

دستانت را بیاور بالا و از آن انتهای قلبت داد بزن برای تمام روزها، برای تمام شب ها، داد بزن، داد بزن و بخواه: « اللّهم رُدّ کل غریب! »

دانی که مردان مسافر کم شکیبند

هم در زمین هم آسمان هر جا غریبند

دانی که در غربت سخن ها عاشقانه است

این فصل را عاقبت بخوان باقی فسانه است

می ستایم خدارابه خاطرخشنودی ازحکمش وشهادت می دهم که خداوندروزی وقسمت بندگانش راعادلانه تقسيم فرمود وباهمه ی آنها بافضل ورحمتش برخورد کرد.

الهی بر محمد وآل او درود فرست ومراباآنچه بدیشان داده ای آزمایش مفرما وآنها رابا آنچه ازمن دریغ کرده ای میازمای تابرآنها حسادت نورزم وفرمانت راسبک نشمارم.......

الهی بر محمد وآل او درود فرست ودلم رابه قضایت راضی کن ،برای پذيرش حکمت شرح صدرم ده ومرایقيني عطاکن تا اقرارکنم که مشیت توجز برخیرمن جاری نگرددوسپاسگزاریم رابرای آنچه ازمن بازداشته ای بیشتر از شکرم برای عطايت قرارده ومرااز بدبینی نسبت به بینوایان به خاطرنداریشان ویاخوش بینی نسبت به ثروتمندان برای دارائيشان حفظ فرماکه شريف اوست که طاعتت شرافتش بخشید وعزیزکسی است که عبادتت عزتش داد.......

الهی بر محمد وآل او درود فرست وازثروتی تمام ناشدنی بهره مندمان گردان وباعزتی دائم فرما وبه حکومت جاویدروانه کن که توبیگانه ی بی نیازی که نه زاده شده ای ونه نمی زائی وهيچ مثل وهم کفوی نداری........ (صحيفه سجاديه – نیایش 35)

Friends cannot replace GOD.They have limitations and weaknesses like we have

دوستان نمی توانند جای خدا رابگيرند.آنها مثل خودمان نقصان ها وضعف هایي دارند.

To be a friend asks that you give yourself in sacrifice to the other.Anyone who brings you closer to GOD is truly a friend.

دوست بودن مي طلبد که خودرافدای ديگري کنيد ودوست واقعي شما کسي است که شمارا به خدانزديک تر کند