بعضی از دوستان خوبم در محبتهائی که برام ارسال نمودند پیشنهاد صحبت در مورد شناخت عطیه برتر و عشق و ... را داشتند ، راستش قبل از هرچیز از اظهار لطف دوستان نازم تشکر میکنم و به خودم هم میبالم ؛ اما حقیقت اینه که من سعی میکنم قلم رو به قلب و دلم بسپارم تا اونا بنویسن ، اینطوری خیلی برام لذت بخش تره . اما خوب ؛ سعی میکنم به همه پیشنهادات با جان ودل گوش کنم و حتماً تا حد مقدور اطاعت کنم ...............
دوستان خوبم ؛ هرچیزی که در مالکیت ماست متعلق به خدا و وامی است که او به ما داده است . چرا باید او را ملامت کنیم ؟ ، چرا ناله وشکایت کنیم ؟ ، چرا اینطور فکر نکنیم که اگرچیزی را از ما بگیرد چیز بهتری برایمان دارد! ، بنظرم اگر مشکلی پیش میاید بایستی آن را هدیه ای از جانب خدا دانسته و بدانیم که خدا با ماست و از این موضوع همواره شادمان باشیم ....
به یکی از مریدان خدا گفتند : " هدیه ای بخواه " ؛ و او گفت :" خدایا هر روز کمی اندوه برام بفرست زیرا در اندوه است که تو شاد میشوی و در خوشی از یاد میروی!"
شما چه وقتهائی به یاد خدا می افتید ؟ ، آیا تاکنون به این موضوع فکر کرده اید؟
شوپنهاور (show penhouver) فیلسوف بزرگ آلمانی در بستر مرگ بود و در حالی که درد میکشید فریاد میزد :" آه خدایا ! خدایا ! " ؛ پزشک معالج تعجب کرد و گفت :" آیا در فلسفه تو خدائی وجود دارد؟. " و شوپنهاور گفت :" آه ، هنگام رنج ، فلسفه بدون خدا ناقص است ".
چندی پیش کتابی میخواندم ، به جمله ای از یکی از پیروان مسیح برخورد کردم که گفته بود : " خداوندا! مرا موهبت آن عطا کن که همیشه گرفتار باشم ، ودر همهء گرفتاریها تو در کنارم باشی . بدین ترتیب اگر گرفتاری حتی یک لحظه مرا رها نکند ، تو را در کنار خویش دارم ! "
دوستان ؛ مهمترین واقعیت این است که ما او را در تمام لحظات در کنار خود داشته باشیم و بدانیم که بدون او بهترین موهبتهای زندگی مانند زهر تلخ است و با او کشنده ترین سموم همچون شهد شیرین است. درک کنیم که خدا تنها نیاز و بزرگترین نیاز زندگی ماست . خدا را بزرگترین عشق زندگی قرار بدهیم و از غصه ورنج نترسیم و اندوه را دلیل عشق به خدا بدانیم. لطف خدا همیشه همراه ماست و این همون چیزی است که نیاز داریم . خدا را دوست شکست ناپذیر خودمان بدانیم و با عشق و نیروی خدائی بر همه چیز غلبه کنیم ........ (آمین)
