این روزها هر وقت دلم می گیره شروع می کنم حرفهای دلم رو به خدا زدن. می دونم توی این دنیا اگه هیچکی برای شنیدن حرفهام وقت نداشته باشه و کسی نباشه که حرفهای من رو بفهمه، کسی که من بتونم اونقدر بهش اعتماد داشته باشم که بدون هیچ رودربایستی همه حرفها و درد دلهام رو بهش بگم، دیگه نا امید نمی شم چون خدا هست! اونی که گاهی ممکنه نباشه خودمم. اگه هم دلم بگیره که می دونم دلتنگ می شم، میرم سراغ خدا که همیشه و در همه حال در دسترس هست و از خودش کمک می خوام...
می دونم خیلی غفلت کردم و می کنم. گاهی خیلی ازش دور می شم ولی خدا اونقدر عزیز هست که همیشه همراهم هست.ممکنه خیلی زمین بخورم ولی او اونقدر مهربون هست که دستم رو می گیره و بلندم می کنه و توان ادامه دادن راه رو بهم می ده. اگه از تاریکی های این دنیا بترسم او اونقدر خوب هست که روشنایی رو بهم نشون می ده. ...
این نتیجه خوبی بهم داد که گاهی سنگ بشم!!! تعجب نداره مگه آدمی نمی تونه سنگ باشه اون هم سنگ صبور!!! سنگی که خودش هم خیلی حرف برای نگفتن داره و گاهی هم صبرش کم می شه!
به قول یکی از دوستان توفیقی هست که آدم درد و دل بقیه رو بشنوه، ممکنه از تو کاری بر نیاد ولی همین که برای لحظه ای کسی به تو اعتماد می کنه و حرف دلش رو می زنه یعنی توفیق!
و اونوقت تو در دعاهات او و بقیه رو به یاد بیاری و موقع مناجات با معبود سفره دلت رو تا دور دستها هم گسترش بدی و برای همه آرزوی دلخوشی و خوشبختی و سلامتی و صبر و تلاش و موفقیت و ... داشته باشی.
اون وقت می بینی حتی فرشته ها هم برای اجابت دعا با تو همراه می شن و دعای تو در کل کائنات جریان پیدا می کنه و تو با دعای همه کائنات و با راز و نیاز همه موجودات همراه می شی. اونوقت می دونی تو فقط محدود به جسمت نیستی، روح تو تا دور دستها می ره و با کل هستی همراه می شه. وقتی آرزوی خوبی می کنی اون رو برای همه بخواه، مطمئن باش نیرویی که دعا در دنیا گسترش می ده به خودت هم می رسه...
حالا بیایید و دلتون رو به خدا بسپارید و دستانتون رو رهسپار آسمان آبی نیایش کنید، پرواز کبوتران قنوت دستانتان را خواهید دید. همراه با همه هستی با خدا مناجات کنید............
